BeatifulKissLie

37 „Wtedy zadecydowałeś.”

Wykurzyłam się, bo doszłam do wniosku, że Justin mnie prześladuje. Disneyland?! Jakie było prawdopodobieństwo, że byłby akurat tam?!
Przebrałam się http://www.photoblog.pl/maszgusst/103761282. Na dworze robiło się co raz zimniej. Powoli przychodziła zima. No tak, w końcu już tylko 3 dni do gwiazdki. Mam już prezent dla Kate, a ona o ile wiem, ma dal mnie. Postanowiłyśmy na ten okres pozostać w Paryżu. Miałam nadzieję, że Justin nie ma takich planów.
Postanowiłam pójść do hotelowej restauracji, by napić się gorącej, białej czekolady. Tak więc, ubrałam buty i wyszłam z pokoju. Poczekałam trochę na windę i zjechałam na parter. Poczułam jak zaczyna mnie boleć serce. Był tu. Musiał być. Bo tylko wtedy czułam motylki w brzuchu, tylko wtedy czułam, że moje serce wciąż bije. Bo on był moim sercem, życiem. Mimo że mnie wykorzystał i zostawił, to odczuwałam jego brak. Każdy wykonywany przeze mnie ruch wydawał się taki pusty i bezsensowny. Każde wypowiadane słowo, jakby ginęło gdzieś w mieszaninie słów, wypowiadanych przez inne osoby. Nie odbierałam dźwięków muzyki, czy innych głosów. Bo nie był to jego glos, ani też nie jego muzyka.
Weszłam do ekskluzywnej restauracji, rozglądając się po jej wnętrzu. Obserwowałam zdobienia na ścianach i mahoniowe meble. Podeszłam do barku i zamówiłam sobie wcześniej zaplanowany, gorący napój. Udałam się do stolika. Usiadłam i zaczęłam pisać następną powieść, tym razem już w całości przepełnioną bólem.
„Siedziała samotna. Nie dostrzegała sensu dalszej koegzystencji. Tyle pytań rodziło się po kolei w jej głowie. Nie znała jednak osoby, która potrafiła by na nie odpowiedzieć. Nigdy nie miała zaszczytu kogoś takiego poznać. Chantal zawsze była sama. Od kiedy tylko skończyła dziesięć lat, a jej rodzice umarli. Siostra wyjechała wtedy z kraju i do dziś, nie dała znaku życia. Jednak szatynce to nie przeszkadzało. Lubiła samotność, ale i pragnęła jej nie odczuwać.”
- Mogę się dosiąść?- usłyszałam znajomy głos. Podniosłam z niechęcią twarz, znad notesu. Popatrzyłam na szatyna i skinęłam potwierdzająco głową. Chłopak usiadł naprzeciwko mnie i spojrzał mi głęboko w oczy.
- Śledzisz mnie?- spytałam po chwili, chowając długopis do kieszeni spodni. Justin uśmiechnął się.
- Mój pokój sąsiaduje z waszym- wyznał. Wytrzeszczyłam na niego oczy i przeczesałam palcami grzywkę. O nie! Nie tak miało być. Paryż miał być ucieczką od wojny, a nie polem bitwy.
- Musimy porozmawiać…
- Ja nic nie muszę.- odpowiedziałam, oschle. Kelner przyniósł mi moje zamówienie. Upiłam łyk ciepłej czekolady i wytarłam usta serwetką.
- Nie, nie musisz. Ale powinnaś.- wyznał. Uniosłam brwi do góry i prychnęłam.
- Dlaczego? Dlaczego chcesz rozmawiać? Nie wystarcza ci, że mnie wykorzystałeś? Przespałeś się ze mną. Brawo, cel osiągnięty.- klasnęłam w dłonie.- Nie uważasz, że już dość powiedziałeś i zrobiłeś?
Justin nachylił się na stołem. Patrzył mi prosto w oczy, swoje lekko mrużąc. Pogłaskałam go po policzku. Był tak delikatny. Jak kiedyś. Pragnęłam go pocałować. Przypomniałam sobie jednak, to co przed chwilą zostało powiedziane. Westchnęłam.
- Nie potrafię ci wybaczyć, jeżeli nie znam stosownego ku temu, powodu.- wyznałam.
Justin wstał. Wypiłam do końca napój i poszłam w jego ślady. Chłopak złapał mnie za rękę, ciągnąc w stronę windy. Nie protestowałam, bowiem domyśliłam się, że ta rozmowa musi być przeprowadzona w bardziej prywatnym miejscu. W windzie nie rozmawialiśmy. Od razu przypomniała mi się Wenecja i namiętne pocałunki w windzie. Stanęliśmy naprzeciwko siebie i patrzyliśmy sobie głęboko w oczy. Justin głaskał kciukiem moja dłoń. Byłam ciekawa co teraz myśli. Bo ja zastanawiałam się, co z tego wyniknie. Czy jest szansa byśmy znów byli razem?
Weszliśmy do jego pokoju. Szatyn zamknął drzwi i usiadł na łóżku. Ja oparłam się o blat stołu i z zaciekawieniem, obserwowałam go. Nie tylko po to, by stwierdzić czy zamierza mnie okłamać. Napawałam się jego widokiem. Tym jak marszczył delikatnie brwi lub znów podnosił je do góry. Jak po prostu był i oddychał. Pragnęłam go przytulić. Znów poczuć ciepło od niego płynące.
- To skomplikowane.- powiedział w końcu.
- Postaram się zrozumieć.- wyznałam, podchodząc do okna. Patrzyłam gdzieś w dal. Szacowałam jak bardzo niebieskie i nieokreślone jest dziś niebo.
- Pamiętasz, gdy byliśmy w tej chatce? Jak się kochaliśmy po raz pierwszy?- uśmiechnął się delikatnie, podnosząc głowę. Pokiwałam w zamyśleniu głową. Nagle mi się coś przypomniało. Gdy chciałam się z nim kochać po raz drugi, zastałam go smutnego i siedzącego na kanapie ze spuszczoną głową.
- Wtedy zadecydowałeś.- wyszeptałam, siadając na krześle. Wgapiałam się w jasny dywan, nie mogąc wydusić nawet słowa.
- Raczej ktoś zadecydował za mnie.- westchnął. Spojrzałam na niego pytająco.- Przyszedł do mnie sms o następującej treści…
Z tylnej kieszeni spodni, wyciągnął iphona. Coś w nim poszperał i mi go podał. Widniała tam wiadomość od nieznanego numeru.
„ Zostaw Serenę w spokoju i nie mów jej o tej wiadomości. Jeżeli tego nie zrobisz, zabiję ją. Widzę was.”
Zjechałam trochę niżej. Było tam zdjęcie jak jem z Justinem kolację na plaży, przy blasku gwiazd. I jak spacerujemy nad ranem. A potem, jak przebieram się w sypialni, w bardziej seksowne ubranie. Ktoś nas obserwował. Jednak równie dobrze, mógł to być jakiś wynajęty przez Justina człowiek. No tak! Nieźle to sobie chłopak ukartował! Godne pochwały.
- Sam to wymyśliłeś? A może wzorowałeś się na CSI?- zakpiłam z niego i wstałam. Położyłam telefon na stole i podeszłam do drzwi. Poczułam jak Justin lapie mnie za rękę i przyciąga do siebie.
- Proszę, uwierz mi.- wyszeptał, wtulając twarz w moje włosy.- I nie zapomnij, że zawsze będę cię kochał.
Odsunęłam się od niego. Popatrzyłam mu w oczy i delikatnie musnęłam wargami jego policzek.
- Żegnaj, Justin.- szepnęłam i wyszłam.

35 „Był tak blisko, a jednocześnie tak niesamowicie daleko.”

Byłam strasznie zdenerwowana. Poprawiłam sukienkę. Słyszałam jak prezenterka zaczyna mnie powoli zapowiadać. Ostatni raz spojrzałam na Kate, siedzącą na widowni. Pokazała mi uniesiony kciuk. Przygładziłam włosy i weszłam na scenę. Powitały mnie piski i oklaski. Uśmiechnęłam się, zupełnie zapominając o tym, że Justin może przebywa w tym samym mieście co ja. Po prostu cieszyłam się sławą i tym, o czym zawsze marzyłam. Wiernym gronem czytelników. Usiadłam w wyznaczonym miejscu. Spojrzałam na reporterkę. Czekała z zadaniem pytania, aż publiczność trochę się uspokoi.
- Dobrze, witam cię Serena.- powiedziała, posyłając mi promienny uśmiech.
- Hej, miło mi cię poznać. Zawsze marzyłam o wywiadzie w twoim programie.- wyznałam.
- A ja marzyłam, go z tobą przeprowadzić.- westchnęła.- Napisałaś genialną książkę. Co jest recepturą na tak doskonałą powieść?
- Hm, sama nie wiem.- zaśmiałam się.- Może to dlatego, że przeżyłam wszystko na własnej skórze.
- Czyli to ty jesteś Sabrina?
- Tak, tylko różnica jest w tym, że jeszcze żyję.- zaśmiałyśmy się.
- Dobrze. Dzisiaj mam jeszcze jednego gościa. A oto znany piosenkarz, Justin Bieber!- krzyknęła, a ja zamarłam. Popatrzyłam wystraszona na Kate. Dziewczyna siedziała na widowni, z otwartą buzią. Patrzyła zmartwiona to na mnie, to za kulisy. Postanowiłam robić dobrą minę do złej gry. Uśmiechnęłam się, mimo że w środku chciałam krzyczeć!
Nie! Tylko nie to! Ja nie chcę! On mnie skrzywdził. Wykorzystał. Nie powinien się do mnie zbliżać. A teraz? Będziemy siedzieć na jednej kanapie. A do tego, skórzanej! Czy to jakiś koszmar?! Jeżeli tak, to pragnę się tylko obudzić. I to teraz. Nie za minutę, ani nawet sekundę. Tylko teraz!
Justin zdecydowanym krokiem wszedł na scenę. Patrzył na publiczność i posyłał jej całusy. Machał i podawał napalonym dziewczynom, rękę. Poprawił skórzaną kurtkę i odwrócił się w naszą stronę. Zwolnił, prawie że stanął. Patrzyliśmy sobie prosto w oczy. Czułam jak zbiera się mi na płacz i szybko odwróciłam wzrok. Otarłam delikatnie słony płyn, a Justin zdążył już dojść do kanapy. Usiadł obok mnie. Oboje siedzieliśmy w ciszy, a dzieliło nas prawie pół metra.
- Och, a wy się pewnie nie znacie. Poznajcie się. To jest Justin, Justin Serena.- blondynka przedstawiła nas sobie. Popatrzyłam na chłopaka. Podał mi rękę, delikatnie się uśmiechając.
- Justin.- wyszeptał.
- Serena.- uścisnęłam jego dłoń, a miedzy nami przeszedł jakiś dziwny prąd. Od razu zabrałam dłoń i jeszcze bardziej zwiększyłam odstęp między nami.
- Dobrze, Justin czytałeś tą książkę?- wskazała na moje dzieło.
- Tak, trzy razy. Za każdym razem wydawała mi się być jeszcze bardziej niesamowita i zaskakująca. Autorka idealnie opisała emocje, zachowania i ogólnie sytuacje.
- No i oczywiście Jasona.- przyznała kobieta i zachichotała.- Szczerze, to nawet się w nim trochę podkochuję. Wydawał się być taki idealny. I jeszcze ten pierwszy raz na plaży. No i na kanapie. Chyba takiej jak ta?
- Tak.- odpowiedzieliśmy razem. Kobieta zmierzyła nas wzorkiem, a ja tylko zarumieniłam się.
- Dobrze, Serena. Brawo. Wiele czytelników pokochało tego przystojnego i słodkiego szatyna.
- Ja też.- przyznałam. Poczułam jak Justin poprawia się na kanapie i spina mięśnie.- Jednak najbardziej udał mi się koniec. Jestem zadowolona z tego, jak trafnie udało mi się opisać emocje.- przyznałam.
- Faktycznie, na końcu aż płakałam.- zaśmiałyśmy się.- Justin, pytanie do ciebie. Jak tam twoja sława? Nachodzą mnie plotki, że bardzo dużo pracujesz. Czy to prawda?
- Tak, ale praca jest dla mnie przyjemna. Wykonując to co kocham i zapominam o tym co kocham jeszcze bardziej.
- Och, czyżby chodziło tu o jakąś dziewczynę?- spytała prowadząca. Zamarłam i spojrzałam na Kate. Ta ze zdenerwowania zaczęła obgryzać paznokcie. Kątem oka zerknęłam na Justina. Spuścił wzrok. Przeczesał ręką włosy i znów podniósł głowę. Tym razem, intensywnie mi się przyglądał.
- Tak i to o najwspanialszą ze wszystkich.- wyznał.- Zostawiłem ją jakiś czas i strasznie tym zraniłem.
- Myślisz, że zasługujesz na drugą szansę…
- Ja bym w życiu mu nie wybaczyła. Okazał się draniem i ignorantem. Wiem, co mogła czuć ta dziewczyna.- popatrzyłam mu prosto w oczy.- Zraniłeś ją i nie licz na nic więcej, prócz nienawiści.- wyznałam, po czym znów przeniosłam wzrok na reporterkę.
- Dobrze, na dziś to już wszystko. W następnym programie wystąpi Robert Pattinson i Kristen Stewart. I warto wspomnieć, że będzie to program świąteczny. Do zobaczenia, kochani!
(piosenka)Po programie od razu zbiegłam ze sceny i skierowałam się w stronę mojej garderoby. Schowałam się tam i podbiegłam do lustra. Przeczesałam palcami grzywkę i dwa razy uderzyłam się delikatnie po policzkach. Boże, to był koszmar! Był tak blisko, a jednocześnie tak niesamowicie daleko. Jakby w innej rzeczywistości.
Zsunęłam z siebie sukienkę. Stałam właśnie przed lustrem, ludzkich rozmiarów. W pewnym momencie, obok mojego odbicia z tyłu, zobaczyłam jakąś sylwetkę. Justin stał i po prostu się na mnie patrzył. Ubrany był w czarną koszulkę z dekoltem w serek i rurki tego samego koloru. Jego twarz była jakby bez uczucia. Podszedł do mnie powoli. Cały czas śledziłam go wzrokiem. Nie zważałam na to, że byłam tylko w czarnym, koronkowym komplecie. Nie patrzyłam na takie szczegóły. Teraz liczyło się tylko to, że był tu ze mną. Tak mi go brakowało. Nagle poczułam jak te trzy miesiące gdzieś znikają.
Chłopak delikatnie objął mnie w talii. Zaczął delikatnie całować mnie po szyi, odgarniając opuszkami palców moje włosy, na drugi bok. Zadrżałam pod wpływem jego dotyku. Zdążyłam się już od niego odzwyczaić. Zapragnęłam więcej. Odwróciłam się do niego i delikatnie wpiłam się w jego wargi. Chłopak obejmował mnie w talii. Zatopiłam palce w jego włosach. Kochałam to robić. Kochałam jego pocałunki, dotyk… Jego całego. I choćbym próbowała sobie coś wmawiać, to i tak by nic nie dało.
Nagle dotarło do mnie co my tak właściwie robimy. Całujemy się, mimo że nie wszystko zostało już wyjaśnione. Energicznie go od siebie odepchnęłam. Otarłam ręką usta i zarzuciłam na siebie jedwabny szlafrok. Chłopak stał i dokładnie mi się przyglądał.
-Justin, wyjdź.- wyszeptałam. On posłusznie, bez słowa, opuścił moją garderobę. Po nim, wślizgnęła się tam Kate.
- Co to było?! Co on tu robił?!- zaczęła mnie zasypywać lawiną pytań. Ja tylko pokiwałam głową, wciąż zszokowana.
- Nie wiem, chodźmy.- powiedziałam, ubierając się w mniej elegancki ciuch.
Szybko opuściłyśmy studio, nie chcąc znów natknąć się na mojego byłego kochanka. Wsiadłyśmy do samochodu i odjechałyśmy.

33 „Od mojego byłego, zakłamanego, durnego, głupiego, chamskiego… Po prostu od Justina.”

*3 miesiące później*
*Oczami Sereny*

Kate zemdlała. Po prostu zemdlała. I tylko ja znałam tego przyczynę. Poprawiłam się na siedzeniu w poczekalni. Nie wpuszczali mnie na salę, bo robili jeszcze jakieś badania udowadniające moją diagnozę. Doktorem nie byłam, ale ciążę potrafiłam stwierdzić.
Wyciągnęłam sobie tomik „Pamiętnik” napisanej przez Nicholasa Sparksa. Zaczęłam ja czytać po raz drugi. To nie wiarygodne, że ona do niego wraca. W życiu osoby, które kochaliśmy nigdy nie wracają. Bo to życie. Szara rzeczywistość. Właśnie o niej opowiada moja najnowsza książka. Miesiąc temu trafiła do druku, a już stała się bestsellerem na skalę światową. Jestem z tego strasznie dumna. Ludzie z natury nie lubią tragicznych historii, jednak ta przypadła im do gustu. Ach, książka o zakochanej kobiecie i znienawidzonym przez nią, mężczyźnie. Coś dla każdej feministki. Tylko koniec tu nie pasuje. Samobójstwo… Coś na co przez dwa ostatnie miesiące miałam największą ochotę. Dopiero gdy wydano książkę i rzuciłam się w wir pracy, zapomniałam. Jednak ból w sercu odradzał się wieczorami, gdy zasypiałam sama. Czasem byłam na tyle zdesperowana, że wyobrażałam sobie iż ramiona którymi się obejmują, należą do Justina. Wiem, to dziwne. Ale w moim przypadku, jak najbardziej uzasadnione.
Z sali w której leżała Kate, weszła pielęgniarka. Oznajmiła, że Kate już się ubiera i zaraz wyjdzie. Przytaknęłam na to głową i powróciłam do rozmyślania. Schowałam książkę i wstałam. Zaczęłam się przechadzać w te i we w te. Spojrzałam na wiszący na ścianie, mały telewizor. Stały przed nim dwie nastolatki, czekające za pewne na kogoś leżącego w tym szpitalu. Nagle na monitorze pojawiło się logo plotkarskich wiadomości. Potem obraz pokazał prezentera. Cos tam mówił o kilku nieznanych mi gwiazdach i w końcu, wspomniał jego imię… Czyli obecnie, dla mnie imię zakazane. Nawet w domu go nie używaliśmy. Nikt nawet nie śmiał. Wsłuchałam się w słowa prezentera.
- Co dzieje się z Justinem Bieberem? Chłopak rzucił się nieubłaganie w wir pracy. Na pytanie, dlaczego odpowiada, że tylko to mu zostało.
I wtedy pokazano filmik z jakiegoś wywiadu z nim. Poczułam, jak ktoś wbija mi igły w serce. Torturuje i nie pozwala nabrać oddechu. W milczeniu, przyglądałam się telewizorowi.
- Justin, widać u ciebie dużą zmianę. Co raz rzadziej się uśmiechasz. Co jest tego powodem?- zadała mu pytanie reporterka. On tylko przeczesał włosy.
- Straciłem osobę, która była dla mnie najważniejsza. A do tego, przeczytałam o tym w książce i dopiero wtedy sobie o tym uzmysłowiłem.- spojrzała w kamerę. Czułam jakby wzrok kierował prosto na mnie. Wypowiedział bezgłośnie „I miss you.” I odszedł. Reporterka jeszcze coś tam mówiła. Ja jakby nie do końca kontaktująca, usiadłam na krześle i ukryłam twarz w dłoniach. Poczułam jak Kate mnie obejmuje. Usiadła obok mnie.
- Ej, to ja tu jestem w ciąży. To ja powinnam płakać.- powiedziała, smutnym głosem.- Co się stało?
- Justin…- wyszeptałam.- Przed chwilom powiedział w wywiadzie, że za mną tęskni.- wychlipałam i wysmarkałam nos.
Kate prychnęła i pomogła mi się ogarnąć.
- Kochanie, a niech sobie tęskni. Zostawił cię. I ma prawa tęsknić z tak wspaniałą, piękną i inteligentom kobietą, jaką jesteś.- westchnęła.- Wyjedźmy stąd na jakiś czas.- zaproponowała.- Może do Paryża. Odwiedzimy moją rodzinę, naszą kochaną kawiarenkę z najlepszymi napoleonkami i oczywiście wieżę Eiffela. Co ty na to?
Pokiwałam głową.
- Mam tam wywiad.- obwieściłam cicho.- I musimy zobaczyć Disney Land.
Zaśmiałyśmy się i wstałyśmy. Kate objęła mnie przyjacielsko i wyszłyśmy ze szpitala. Dziewczyna opowiadała mi, że nic chce mówić Taylorowi bo to mu „karierę zniszczy”. Wiec, od razu udałyśmy się na lotnisko. Ubraniami też się nie przejmowałyśmy, bo w końcu mama Kate była sławną projektantką. Tak więc, było jak podczas naszego przyjazdy do LA.
Znów uciekałyśmy od problemów. Wtedy to były złe kontakty z rodzicami, teraz po prostu chęć ucieczki od wszystkiego. Dla mnie od mojego byłego, zakłamanego, durnego, głupiego, chamskiego… Po prostu od Justina. A dla niej od Taya. Spojrzałam przez okno samolotu. Ziemia była tak daleko. Pomyślałam, że gdzieś po niej stąpa mój ukochany. Może właśnie daje koncert. Ach, tyle możliwości. Ciekawe czy czytał moją książkę? Nie, na pewno ja czytał. Nawet wspomniał o tym w wywiadzie. Ach, chętnie zobaczyłabym jego reakcję, gdy doszedł do końca.
Ktoś kopnął w mój fotel. Leciałyśmy pierwszą klasą, ale i tak były z nami nie wychowane osoby. Założyłam okulary przeciwsłoneczne, bo słonce świeciło mi prosto w oczy, a nie chciałam zasuwać roletki. Znów kopnięcie. Zdenerwowana, postanowiłam się odwrócić i zwrócić uwagę, tej chamskiej osobie siedzącej za mną.
Tak też zrobiłam. Okazało się, że to chłopak. Szatyn, szczupły i bardzo podobny do… Nie, to nie możliwe. Na nosie miał okulary przeciwsłoneczne, więc niestety nie mogłam tego wykluczyć.
- Mógłby pan nie kopać mojego siedzenia. Byłabym wdzięczna.- powiedziała oschle, odgarniając włosy za ucho.
- Będę robić co mi się podoba…
- Nie, nie będziesz. Słuchaj, kimkolwiek jesteś, zostawił mnie chłopak, który podobno mnie kochał. A do tego, moja najlepsza przyjaciółka jest w ciąży i nie chce o tym powiedzieć nikomu, po za mną. Ten lot jest moją ucieczką. Więc z łaski swojej, przestań mi go uprzykrzać.- cały czas szeptałam, bo Kate udało się zasnąć.
- Będę robił co chcę. Zostawiłem dziewczynę, którą kochałem bo musiałem to zrobić. A do tego, mój kumpel nie może znaleźć swojej ukochanej. A ty wiesz, w ogóle kim ja jestem?- spytał, ja co raz bardziej podminowana, pokiwałam przecząco głową. Chłopak ściągnął okulary, a ja zamarłam. Nagle zrobiło mi się strasznie nie dobrze. Szybko wstałam i pobiegłam do samolotowej toalety. Zwymiotowałam. Nie byłam na to przygotowana. Jak on, gwiazda, mógł lecieć zwykłym samolotem?! Przecież ma własny!
Przejrzałam się w lusterku i uznałam, że wypadłoby się przebrać. Wyciągnęłam z torbie strój na zmianę. Rozpuściłam włosy i poprawiłam makijaż. Wyjrzałam przez drzwi od łazienki. Justin siedział i czytał jakąś książkę. Zdecydowanym krokiem, wróciłam na swoje miejsce. Usiadłam i spojrzałam przed siebie. Analizowałam właśnie strukturę plastiku, z które składało się oparcie fotela przede mną, kiedy poczułam czyiś miętowy oddech na mojej szyi. Pamiętam jak czułam go na całym ciele. Tamtej nocy na plaży i na kanapie. Westchnęłam.
- Przepraszam, już nie będę kopał twojego siedzenia.- pocałował mnie w ramię i oddalił się. A ja siedziałam jakby przygwożdżona do siedzenia. Kate patrzyła na mnie zaskoczona. Czy to możliwe, że mnie poznał?
- Załóż okulary przeciwsłoneczne.- poleciłam jej. Ona zrozumiała i wykonała polecenie.
Na szczęście, już dolecieliśmy. Razem z Kate szybko wybiegłyśmy z samolotu.
Hotel miałyśmy już zarezerwowany przez mamę Kate. Był to bardzo luksusowy apartament, prezydencki. Dwie sypialnie, plazmowy telewizor, duża łazienka i barek. Ach, co za luksus. Podeszłam do okna balkonowego. Otworzyłam je i wyszłam na zewnątrz. Rozpościerała się przede mną panorama Paryża, odznaczająca się przepiękną wieża Eiffela.
Spojrzałam na zegarek. Robiło się już późno. Kate poszła się umyć, a ja tuż po niej. Pożegnałyśmy się i poszłyśmy spać do swoich sypialni.

31 „Opisałam jak mnie zostawił, jak wykorzystał, jak pokochał.”

*Oczami Kate*

Wbiegłam na górę, i popędziłam w kierunku drzwi pokoju Sereny. Leżała na łóżku i płakała. W dłoniach trzymała pęk róż z czego jedna sztuczna. Z róż zwisała mała karteczka z napisem "Przepraszam" . Usiadłam obok niej i objęłam ją ramieniem.
-Co się stało czemu płaczesz?-Spytałam .
-Bo jak on mnie wtedy przytulał, wyszeptał tylko: U siebie masz w pokoju bukiet róż. Kiedy ostatnia zwiędnie wrócę.
Zrozumiałam o co jej chodziło, dlaczego jest taka przygnębiona. Jedna z róż była sztuczna...
Ułożyła teraz głowę na moich kolanach. A ja zaczęłam bawić się jej włosami.
-Nie płacz. "Jak kocha to wróci".-Wyszeptałam wymuszając uśmiech.
-No ale on już nigdy nie wróci. Wykorzystał mnie i zostawił.-Wtedy wybuchła jeszcze większym płaczem.
-Pewnie miał jakieś powody, aby tak cię zostawić.-Tłumaczyłam sama nie wierząc co mówię.
Ona teraz usiadła i zaczęła krzyczeć , tak przeraźliwie , że ptaki siedzące na parapecie się spłoszyły. Nie mogłam jej tego zabronić , jak się wykrzyczy przestanie.
-Ale on. NIE.-I znowu popadła w histeryczny płacz.
Nie mogłam jej uspokoić. Nie dało się. Tylko ją do siebie przytuliłam , bez słów. Do oczu napłynęły mi łzy. Nie mogłam patrzeć jak cierpi moja przyjaciółka. To było okropne. Wyszłam na chwilę z jej pokoju, aby pójść do siebie po mokre chusteczki, cały czas słyszałam jej szlochanie. Nagle poczułam się dziwnie, wokół mnie nie było niczego słychać może tylko odgłosy aut na dworze. Ale nie było słychać płaczu. Pobiegłam szybko do Sereny z obawą czy nic sobie nie zrobiła, a może raczej czy nie próbuję się zabić. Wpadłam do pokoju, ona siedziała na krześle i się wpatrywała w okno. Podeszłam do niej sprawdzając czy wszystko w porządku. Nic się nie stało żyły na miejscu, żadnych proszków w okolicy. Nic, siedziała i pusto wpatrywała się w okno, milcząc.
-Serena? Co ci jest? Wszystko w porządku?!-krzyczałam już do niej .
Ona tylko bezdusznie patrzyła w okno i milczała. Ja już płakałam i do niej krzyczałam a ona nic…

*Oczami Sereny*

Wyjechał. I już nie wróci. Wyjechał. I już nie wróci. Wyjechał…
W ręce trzymałam plastikowy kwiat. Patrzyłam na sztuczne płatki. Potem wzięłam w palce malutką karteczkę i po raz setny, przeczytałam jej treść. W oczach pojawiły mi się łzy. Znowu. Rzuciłam obie rzeczy w kąt i położyłam się na łóżku. Kate już wyszła, widząc jak spokojnie przyjmuję do wiadomości to co się stało.
Jak on mógł?! Jeszcze dobę temu mówił, że mnie kocha i że już zawsze będziemy razem. Sięgnęłam ręką do naszyjnika na mojej szyi. Postanowiłam, że już nigdy go nie ściągnę. Póki go nie spotkam i nie będę mogła go mu oddać. Przypomniały mi się jego pocałunki. Ba, ja nawet poczułam je na moich wargach. Jakby on tu był i delikatnie muskał moje usta. Jakby w każdej chwili, mógł mnie przytulić. Otulić swoim silnym ramieniem. Łza spłynęła po moim policzku, gdy ujrzałam jego twarz przed moimi oczami. Uśmiechał się lekko, tak jak najbardziej lubiłam. Kąciki jego ust unosiły się ku górze, a policzki zdawały się być lekko zaróżowione. Wyciągnęłam rękę, by pogłaskać go po policzku. Jednak jego twarz jakby zniknęła. Rozpłynęła się niczym mgła. A ja znów zostałam sama.
Po chwili, zapłakana wstałam i podeszłam do laptopa. Otworzyłam go. Pierwszą ikoną, która mi wyskoczyła była reklama jakieś strony z plotkami o gwiazdach. Zawsze takie bzdety mnie odstresowywały. Kliknęłam więc na ikonę. Na połowę strony widniało tam zdjęcie Justina w kąpielówkach, a pod nim następujący komentarz:
„Justin Bieber wyjechał na Hawaje. Chłopak zbyt zmęczony codziennością, postanowił się zrelaksować w świetle egzotycznego słońca. Wiemy, że dotychczas mieszkał w Los Angeles i odpoczywał. Na pytanie, czy znalazł w tym czasie miłość swojego życia, odpowiedział: Było kilka miłostek, ale żadna poważna. Obecnie z nikim się nie spotykam. Nasuwa nam się pytanie, co stało się z przepiękna szatynką, która pojawiła się na gali i z która piosenkarz się całował. Czy jest to jeszcze jedna samotna dziewczyna? Zobaczymy.”
Zamknęłam stronę i znów się popłakałam. Założyłam okulary na nos. Otworzyłam worda i zaczęłam opisywać moje emocje. Czyli robić to, co wychodzi mi najlepiej. Pisać książkę.
Opisywałam wszystko. Każdą sytuację, grymas jego twarzy lub moje niezadowolenie. Oczywiście, zmieniłam mu imię na Jason. Opisałam jak mnie zostawił, jak wykorzystał, jak pokochał. Albo raczej, udawał że pokochał. Bo obecnie, nawet tego nie byłam pewna. Czułam się zdradzona. I naprawdę wykorzystana. Był ze mną tylko dla seksu. A gdy już do niego doszło, zostawił mnie. Czyli jednak się nie zmienił. Pozostał tym bezdusznym draniem.

Bonus!*Rozdział sylwestrowy*
„Bo mu stanął”

*Oczami Sereny*

Rok dobiegał końca. Z Justinem wciąż byliśmy parą, a Kate z Taylor tworzyła prześliczny związek. Przetrwaliśmy święta (nie obyło się bez głupich prezentów od mojego chłopaka i jego kumpla), mimo że kilka razy trochę przesadziliśmy z alkoholem. Ale nie widziałyśmy w tym nic złego. Sylwestra postanowiliśmy spędzić razem.
- Pośpieszcie się!- krzyknął Taylor.
- Ileż się można ubierać?!- dopowiedział Justin.
Spojrzałam na Kate ubraną tak, a potem na mnie. Obie wyglądałyśmy zachwycająco. Nic dodać, nić ująć. Przyszedł czas na zejście na dół i pokazanie się naszym partnerom. Mieliśmy iść do klubu nocnego na imprezę. Miałam nadzieję, że nie skończy się to zwykłym kacem.
- Idziecie?!- krzyknął mój chłopak, już nieźle zdenerwowany.
Spojrzałyśmy na siebie, posłałyśmy sobie uśmiechy i złapałyśmy się pod ramię. Razem zeszłyśmy po schodach. Gdy oni nas zobaczyli, otworzyli szerzej buzie i tak stali. Zaczęłyśmy chichotać i podeszłyśmy do nich. Kate zarzuciła Tayowi ręce na szyję i przycisnęła się do niego. Chłopak pocałował ją w policzek i uśmiechnął się. Niestety, Justin nie był już tak opanowany. Jego ręka zjechała na moją kość ogonową, na której ją zatrzymałam. Chłopak przegryzł wargę, nachylił się nade mną i szepnął mi do ucha:
- Może potem pójdźmy do mnie.
Zaśmiałam się krótko i odpowiedziałam:
- Chciałbyś.- po czym ugryzłam płatek jego ucha.
Zerknęłam na Kate, która całowała się z Taylorem. Gdy tylko poczuła na sobie nasz wzrok, odskoczyła od niego i wpadła na szafkę. Zaczęliśmy się śmiać. Ubrałam na siebie czarną marynarkę i byliśmy gotowi. Wyszliśmy w mrok nocy, odszukaliśmy lamborghini Justina i odjechaliśmy, śmiejąc się.
Na miejscu okazało się, że klub jest strasznie głośny i pełno tam lekko roznegliżowanych kobiet. Oczywiście, chłopakom się to jak najbardziej spodobało. To nas lekko zdenerwowało, ale nie dałyśmy tego po sobie poznać. Razem ruszyliśmy bardziej w głąb klubu. Chłopcy poszli po jakieś drinki, a my usiadłyśmy na kanapie. Znudzone obserwowałyśmy tancerzy. W pewnym momencie podszedł do nas umięśniony, opalony blondyn. Po jego stroju domyśliłyśmy się, że był to striptizer. Nie miał na sobie koszulki, jego tors zdobiła tylko mała muszka zawiązana na szyi. Kate przegryzła wargę, a ja zaczęłam kręcić pasemko włosów na palcu.
On uśmiechnął się triumfalnie, wszedł na stoliczek przed nami i zaczął tańczyć. Kate pobudzona poprosiła mnie o swój portfel. Podałam jej go, sama wyciągnęłam swój. Włożyłyśmy banknoty do spodni, gwiżdżąc przy tym i śmiejąc się. On zszedł ze swojego „podium” i zaczął się do nas przytulać. Ocierał swój nagi tors o nasze ciała. Chłopak zauważył mały wazonik z dwoma różyczkami. Wyciągnął je, wręczył nam, po czym wodę z niego wylał na swoje rozgrzane ciało. Zaczęłyśmy piszczeć, gdy on uśmiechnął się triumfalnie i odszedł.
Zauważyłyśmy, że całej sytuacji przyglądali się nasi chłopcy z drinkami. Justin pokiwał przecząc głową, podciągnął spodnie i poszedł do przodu. Taylor poszedł jego śladem. Oboje ruszyli na podryw, rozpinając swoje koszule i wypijając swoje drinki. Od razu rozpoznałyśmy tą grę i znudzone postanowiłyśmy wrócić do domu.
Musiałam się zakraść do stolika gdzie siedział Justin i wziąć od niego kluczyki. Ściągnęłam marynarkę, rozwichrzyłam sobie włosy i dołączyłam do otaczających ich lasek. Nikt mnie nie poznał, a Just nawet objął mnie w talii i niczego nieświadomy wciąż podrywał inne. Ja jechałam ręką w dół po jego plecach. Chłopak zamknął oczy i odchylił głowę do tyłu. Zaczął całować mnie po szyi, gdy ja wyciągnęłam mu kluczyki i zmysłowo wstałam z miejsca. Kręcąc biodrami i chichocząc dyskretnie, wróciłam do Kate.
Razem wróciłyśmy do domu. Od razu rzuciłyśmy się zdenerwowane do barku z alkoholem. Po kilku tequilach bałyśmy już szczęśliwe i postanowiłyśmy zagrać w karty. Oczywiście nasz wybór padł na rozbieranego pokera. Zaszyłyśmy się w moim pokoju i zaczęłyśmy grać. Kate wzięła jeszcze jedną butelkę szampana, tak dla popitki. I tak minęło nam ¼ nocy.
Gdy już byłyśmy w samej bieliźnie, zachciało nam się jogurtów pitnych. Chwiejąc się, zeszłyśmy na dół. Kate miała na sobie taki zestaw , a ja taki. Wyglądałyśmy, no cóż, wyzywająco. Ale nasze chwianie się było najbardziej żałosne. Kate pobiegła do kuchni i rzuciła się na blat. Ja podbiegłam do lodówki i wyciągnęłam z niej dwa mleczne jogurty. Rzuciłam jej jeden, sama weszłam na blat i objęłam metalową rurę. Włączyłam muzykę http://www.youtube.com/watch?v=n78cSIoy-1g. Otworzyłam swój napój i upiłam łyk.
- Nie ma to jak brzoskwinia.- wyszeptałam, a Kate zachichotała.
- Osobiście wolę o smaku laski waniliowej laski!- krzyknęła, rozmarzona.
Zaczęłyśmy się śmiać w rytmie naszej piosenki. Ja wywijałam różne zmysłowe pozy na rurze, a ona wiła się na blacie. Znów otworzyłam swój jogurt i przechyliłam go delikatnie.
- Czy kiedyś miałaś ochotę, by ktoś zlizał z ciebie jogurt?- spytała pijanym głosem.- Bo ja tak.
I w tym momencie, wylała na siebie pół butelki jogurtu. Ja poszłam jej przykładem i pijąc mój, również pozwoliłam mu spłynąć po moim rozgrzanym ciele. Zaczęłyśmy się obsesyjnie śmiać. Zjechałam powoli po rurze, odchylając głowę w tył i zauważyłam błysk cudzych oczu w ciemności.
- Stary, słyszałeś? Do roboty.- usłyszałam szept, po czym poczułam czyjeś ręce na moich biodrach.
Jednak szybko zjechały na moje pośladki. Spojrzałam na Kate, z której Taylor zlizywał jogurt. Zagryzłam wargę i położyłam ręce na dłoniach Justina. Zniżyłam się zmysłowo na dół. Odnalazłam jego usta, gdy rękami jeździłam po jego torsie. Chłopak wpił się w moje wargi, a ja odwzajemniłam pocałunek.
Słyszałam jak Taylor i Kate śmiejąc się, idą do salonu. Ja objęłam szatyna nogami i uwiesiłam się na nim, w momencie gdy on podtrzymywał mnie za uda. Zaniósł mnie do salonu, gdzie położył mnie na kanapie, a sam ułożył się na mnie.
Taylor wybierał jakiś film, a my wciąż się całowaliśmy. Kate usiadła na kolanach Taylora, który usadowił się na fotelu i zaczęliśmy oglądać jakąś głupią komedię romantyczną. Gdy Justin całował mnie po szyi i dekolcie, ja patrzyłam na film. Gdy Justin się już opamiętał (nie zwracając uwagi na to, że cały czas ściskał moje kolano), zaczęliśmy jeść przekąski. Kate jak zwykle, zmysłowo oblizywała każdy chips który jadła. Wyglądało to… seksownie.
- Taylor, może dasz jej coś lepszego do lizania.- powiedział mój chłopak, a Taylor zaczął całować się z Kate.
Zajęłam się odpinaniem guzików od koszuli Justina, gdy ten oglądał film. Składałam drobne pocałunki na jego torsie, ściągając z niego nakrycie. Chłopak westchnął, spojrzał na Taylora i podniósł się. Oboje wzięli nas na ręce i całując się, weszliśmy na piętro z sypialniami. Wybrali tą z największym łożem małżeńskim. Byłam za bardzo pijana, by jakkolwiek protestować, gdy Justin zaczął odwiązywać tasiemkę z tyłu mojego gorsetu. Jeździłam rękami po jego torsie, gdy poczułam coś co skutecznie mnie otrzeźwiło. Odepchnęłam od siebie chłopaka, w wyniku czego spadł na ziemię. Kate śmiejąc się, zrobiła to samo z Tayem.
- Chyba już dość poszaleliśmy tego wieczoru.- po czym obie przykryłyśmy się kołdrą po czubek głowy.
Słyszałam tylko trzaśnięcie drzwiami i zaczęłam się śmiać. Kate wsparta na łokciu, patrzyła na mnie.
- Dlaczego go wygoniłaś?- spytała.
- Bo mu stanął.- odpowiedziałam niewinnym głosem, po czym obie wybuchłyśmy śmiechem.

29 „Chcę mieć cię całego dla siebie. I chcę być cała dla ciebie.”

Jechaliśmy w ciszy. Bałam się odezwać. Wewnętrznie przygotowywałam się, na to co sobie wcześniej obmyśliłam. Byliśmy już z Justinem parą od jakiś trzech miesięcy. Najwyższy czas pójść o krok dalej. Spojrzałam ukradkiem na Justina. Uśmiechał się delikatnie. Ja też się uśmiechnęłam i wzięłam głębszy oddech. Dobra, to w końcu Justin. Nie kto inny, jak mój kochany Justin.
Zatrzymaliśmy się na parkingu przed plażą. Bez słowa wysiedliśmy. Justin wyciągnął z bagażnika moją małą torbę i wziął ją na ramię. Drugą ręką ujął moją dłoń. Popatrzyłam na niego. Uśmiechnął się i ruszyliśmy w stronę wynajmowanego przez niego domku na plaży.
Była to mała i wszechstronna chatka. Składała się z salonu, łazienki, kuchni i chyba dwóch pokoi. Na samym środku stał kominek. Było tu nastrojowo i mimo to, nowocześnie.
Justin poszedł odnieść nasze torby, a ja rozejrzałam się po wnętrzu. Po chwili, poczułam jak chłopak całuje mnie po odkrytym karku. Zachichotałam i odwróciłam się do niego. Jak zwykle, napotkałam jego usta. Zaczęliśmy się namiętnie całować. Podeszliśmy do blatu kuchennego. Justin posadził mnie na nim, a ja objęłam go nogami. Zsunął ramiączko od mojej bluzki i pocałował mnie w ramie. Teraz już w ogóle się nie stresowałam. Chciałam tego.
Nagle chłopak oderwał się ode mnie i pociągnął mnie za rękę. Zaczęłam się śmiać. Wybiegliśmy na zewnątrz. Justin wskazał na niebo. Był deszcz spadających gwiazd. Wtuliłam się w niego, a on głaskał moje włosy. Zamknęłam oczy i pomyślałam życzenie. Spojrzałam na chłopaka. Zrobił to samo.
- Co sobie zamarzyłaś?- spytał, pierwszy raz odzywając się tego wieczoru.
- Nie powiem, bo się nie spełni.- wyszeptałam i dopiero wtedy zauważyłam, jaki widok się przede mną rozciąga.
Na środku plaży leżał czarny koc, otoczony karmazynowymi płatkami róż. Obok stało kilka świeczek. Dawały słabe światło. Efektu temu wszystkiemu dodawały jaśniące się na niebie gwiazdy. Na kocu ponad to, stał koszyk piknikowy i mały czerwony pakunek. Na koszyku leżała bordowa róża. Powoli podeszliśmy do tego miejsca i usiedliśmy, otoczeni płatkami kwiatów. Spojrzałam na Justina. Chłopak jak zwykle, uważnie mi się przyglądał. Pocałowałam go w policzek, na co od razu się rozpromienił.
Złapałam go za rękę i oparłam głowę na jego ramieniu.
- Kiedyś mama mi powiedziała, że jest tyle gwiazd, by każdy mógł znaleźć swoją.- wyszeptał, patrząc na granatowe niebo.
- To ma sens.- westchnęłam.- A ty? Znalazłeś już swoją?
Spojrzał na mnie i pocałował mnie w czubek głowy.
- Siedzi obok mnie.- szepnął i sięgnął po czerwone pudełeczko. Otworzył je i zawiesił mi coś na szyi. Wzięłam to do ręki. Było to małe serduszko z wygrawerowaną w środku literką „J”.
- Podoba się?- spytał, z lekkim uśmiechem na ustach.
Ręką zakryłam sobie usta. W oczach zaczęły mi się zbierać łzy szczęścia.
- O mój Boże, nie podoba ci się.- stwierdził, smutnym głosem. A ja wciąż trzymałam w ręce zawieszkę.- Jak chcesz, to mogę oddać ten naszyjnik z powrotem do jubilera. Przepraszam, wiem że to głupi prezent.- pokiwałam przecząco głową.- Dobra, szczerze to jest idiotyczny…
Zamknęłam mu usta pocałunkiem. On na początku był zbyt zdezorientowany, by go odwzajemnić. Jednak potem opamiętał się i odwzajemnił czuły gest. Delikatnie położyliśmy się na kocu. Leżałam na Justinie. Delikatnie muskałam jego usta.
- Ten wisiorek jest piękny.- wyszeptałam. Odgarnęłam mu włosy z czoła. Chłopak uśmiechnął się delikatnie, podnosząc się lekko do pozycji siedzącej. Pogłaskał mnie po policzku.
- Chcę by był ro przedmiot naszej miłości. To w tym serduszku,- wziął je do ręki- jest zamknięta część mojego uczucia. Wszystko się niestety nie zmieściło.- zaśmialiśmy się.- Jeszcze nigdy czegoś takiego nie czułem. To tak, jakby ktoś mnie zaczarował. Jakbyś ty mnie zauroczyła.- pocałował mnie w rękę.- Kocham cię. Mocno, jak jeszcze nigdy. I nie mówię tego, pod wpływem chwili. Jestem pewien moich słów. I wiem…- zawahał się i ujął mój podbródek.- Wiem, że chcę być z tobą już zawsze. Dotychczas nie chciałem się wiązać, ale teraz… Kocham cię, Serena. Ponad wszystko na świecie, potrzebuję cię.
Patrzyłam mu prosto w oczy. To wyznanie tak bardzo mnie wzruszyło, że nie mogłam wypowiedzieć nawet słówka. Przed oczami miałam wszystkie sceny związane z Justinem. Jak go całowałam, wyzywałam, jak przez niego płakałam, jak go przytulałam lub po prostu, uśmiechałam się do niego. Każdy ten gest, prowadził właśnie do tego wieczoru. Gdy siedzimy na plaży i patrzymy w gwiazdy. I doszła do wniosku, że ja też nie wyobrażam sobie życia bez niego.
Wpiłam się w jego wargi. Chłopak delikatnie położył mnie na kocu. Przeszedł do calowania mojej szyi. Po chwili, ściągnął moją sukienkę. A ja patrzyłam tylko w gwiazdy. Zawsze ktoś nam przerywał. Teraz byliśmy już sami. Tylko ja mogłam to skończyć. Ale nie chciałam. Justin był strasznie delikatny i czuły. Po chwili, podniósł się ze mnie i spojrzał mi w oczy.
- Jesteś tego pewna? Ja nie nalegam.- szepnął.
Pokiwałam głową. On uśmiechnął się lekko i sięgnął do koszyka. Wyciągnął paczkę prezerwatyw.
- No to sprawdźmy, czy miała rację.- wyszeptał i znów mnie pocałował. Potem zaczął całować moją szyję. Ja w tym czasie, jęknęłam cicho i ostatni raz spojrzałam w niebo. Zapamiętałam z tamtego wieczoru gwiazdy i niewysłowioną rozkosz…
Rano obudziły mnie promienie słońca. Poczułam też dotyk jedwabiu na skórze. Otworzyłam lekko oczy. Byłam przykryta czarną, jedwabną narzutą. Dotknęłam materiału opuszkami palców. Był tak przyjemny w dotyku. Spojrzałam trochę w górę. Justin jeszcze spał. Automatycznie powróciło wspomnienie ubiegłej nocy. Na pewno, zrobiłam się strasznie czerwona na twarzy. Nie nabrałam jeszcze wystarczającego dystansu do spraw związanych ze współżyciem.
Na przykład, teraz czułam się strasznie niekomfortowo, leżąc obok niego całkiem nago. Chciałam się jak najszybciej ubrać. Jednak nie było to możliwe, bez uprzedniego obudzenia chłopaka. Przewróciłam się na drugi bok, odwracając się do niego plecami. Po chwili, poczułam czyjąś rękę oplatającą mnie w talii. Justin przyciągnął mnie do siebie, tak że teraz stykaliśmy się ciałami i zaczął całować mój kark.
- Było cudownie.- wyszeptał. Westchnęłam, nie odwracając się w jego stronę.- Ej, coś się stało?
Oparł się na łokciu, delikatnie mnie do siebie odwracając. Patrzyłam w niebo. Czułam jak ze wstydu, łzy zbierają mi się w oczach.
- Kochanie, coś nie tak? Może zrobiliśmy to za szybko? Bolało cię? Odezwij się.- chłopak był widocznie zmartwiony. Patrzył na mnie zatroskany.
- Nie, było wspaniale.- wyszeptałam.- Po prostu, to takie dziwne. No bo… ja jestem naga.- przyznałam i ukryłam twarz w dłoniach.
- I co w tym złego?- spytał, zdezorientowany.
- No, nie jest to dla mnie codzienna sytuacja. Muszę się z nią oswoić.- wyznałam.- Po za tym, robiłeś to już tyle razy. Założę się, że tym razem nie było jakoś wyjątkowo.
Justin ujął w dłonie moje nadgarstki i odciągnął je od mojej twarzy. Pogłaskał mnie po policzku. Uśmiechnął się lekko i czule pocałował mnie w kącik ust. Dobrze wiedział, że to mnie strasznie dekoncentrowało.
- Skarbie, było przewyjątkowo. Naprawdę. Czułem jakbym to robił pierwszy raz. No, przynajmniej pierwszy raz z właściwą osobą. Jesteś piękna. Po za tym i tak już widzieliśmy się nago, więc nie ma się czym przejmować. Po prostu, przypomnij sobie, co czułaś gdy to robiliśmy.
Automatycznie się uśmiechnęłam. Justin widząc to, przybliżył się do mnie i delikatnie musnął moje wargi.
- A teraz się odwróć, bo muszę się ubrać.- poleciłam mu. On zachichotał i posłusznie odwrócił się do mnie plecami. Szybko założyłam sukienkę i wstałam. Po chwili i on był już ubrany. Złapaliśmy się za ręce i ruszyliśmy w stronę domku.
Dzień minął nam na oglądaniu filmów, spacerowaniu po plaży i śmianiu się. Nie było inaczej niż przed… sami wiecie czym. Po prostu, teraz czułam między nami taką dziwną więź. Justin chyba też to zauważył. Aż zapragnęłam to zrobić jeszcze raz. Tylko tym razem, w domu.
Zostawiłam Justin na chwilę w salonie, pod pretekstem przebrania się. Zamiast tego, przebrałam się w sypialni przebrałam się w jeden z zestawów, które kupiła dla mnie Kate . Przejrzałam się w lustrze. Wyglądałam niesamowicie. Przygładziłam włosy i wyszłam z sypialni.
Justin siedział ze spuszczoną głową na skórzanej kanapie. W ręce trzymał telefon. Wyraz jego twarzy był bardzo smutny. Nie wiedziałam dlaczego i to najbardziej mnie martwiło.
- Coś się stało?- spytałam, opierając się o framugę drzwi. Chłopak od razu podniósł głowę, a na jego twarz wkradł się grymas zdziwienia. Powoli wstał, odłożył telefon na stolik i podszedł do mnie. Objął mnie w talii i uśmiechnął się delikatnie.
- Dla kogo tak seksownie wyglądasz?- szepnął.
- Zgadnij.- powiedziałam cicho, przegryzając płatek jego ucha. Justin zachichotał i zaczął mnie zachłannie całować. Objęłam go nogami, a on złapał mnie za pośladki i uniósł do góry. Uśmiechnęłam się poprzez pocałunek. Justin zaniósł mnie na skórzaną kanapę. Ułożył mnie na niej, a sam położył się na mnie. Odsunął się ode mnie i popatrzył mi głęboko w oczy.
- Muszę wyjechać na jakiś czas.- wyszeptał, a ja westchnęłam.
- Wiedziałam, że to kiedyś nastąpi. Na ile?- spytałam, nie spuszczając z niego wzroku.
- Nie wiem.- wyszeptał i chciał wstać, jednak pociągnęłam go za koszulę. Nasze twarze dzieliły zaledwie milimetry. Przy każdym wypowiadanym przeze mnie słowie, nasze wargi się dotykały.
- Chcę się zapamiętać. Twój dotyk, pocałunki, zapach… Wszystko. Chcę mieć cię całego dla siebie. I chcę być cała dla ciebie.- wyszeptałam, po czym wpiłam się w jego wargi.
Chłopak oddawał każdą pieszczotę. Robił to z taką siłą i miłością, jakby chciał mnie dokładnie zapamiętać. Ja zachowywałam się tak samo. Jednak jego ruchy czy pocałunki, miały takie jakby drugie dno. Ukrywał coś przede mną. Nie wiedziałam jednak co dokładnie. I nie zamierzałam się tej nocy nad tym zastanawiać. Rozkoszowałam się dotykiem skóry, którą była obszyta kanapa, na moim nagim ciele…
Rano wybraliśmy się jeszcze na spacer po plaży. Zaczęłam temat dotyczący naszej wspólnej przyszłości, jak Justin wróci. On nie mówił za dużo i wydawał się jakiś przygnębiony. Potem nie rozmawialiśmy już dużo. Oboje myśleliśmy już o nadchodzącym pożegnaniu.

27 „Przysięgam ci tutaj i teraz, że nigdy nie pokocham nikogo, poza tobą.”

Tylor przyszedł do naszego namiotu. Nie powiem, trochę mnie to zirytowało, ale postanowiłam wykorzystać tą okazję na przewietrzenie się. Cicho wyszłam więc z namiotu i od razu zmroziło mnie zimne powietrze. Ruszyłam przed siebie, myśląc o Justinie. Tyle się zdarzyło w przeciągu kilku miesięcy. Tak bardzo się zmieniliśmy. Przynajmniej, tak mi się zdawało. Justin nie gadał już takich głupot i w ogóle, był bardzo słodki. Opiekował się mną i był przy tym taki odpowiedzialny. Tak więc, byłam w nim po uszy zakochana. I postanowiłam się komuś z tego zwierzyć.
Wróciłam do jak mniemam, mojego namiotu i zaczęłam opowiadać Kate i tym co mi na sercu leży. I szło mi naprawdę dobra, gdy nagle usłyszałam jaj krzyk. I nie dobiegał on z miejsca obok mnie. Zmieszana, usiadłam i zapaliłam latarkę. Zamarłam.
Patrzyłam przez jakiś czas w brązowe oczy Justin, po czym z płaczem wybiegłam z namiotu. Wolałam nie wracać do siebie, bo zastałabym Kate w jakieś niekonwencjonalnej pozie z Taylorem. Tak wiec, po prostu stanęłam, opierając się o pień jakiegoś drzewa. Łzy spływały po moich policzkach.
On nie miał tego słyszeć. Z zwłaszcza początku. Wszystko skończone. Byłam tego pewna. Po prostu, zawaliłam. Znowu. Dlaczego?! Było już tak niesamowicie! On był taki niesamowity! A ja wręcz promieniałam. A teraz?! Pewnie myśli, że mam go za debila! Po prostu, ekstra!
Poczułam jak czyjeś ręce oplatają moje biodra. Był to bardzo delikatny dotyk, przez co jeszcze bardziej czuły. Po chwili, Justin delikatnie obrócił mnie w swoją stronę. Patrzył mi prosto w oczy, ocierając kciukiem moje łzy. Był w tym tak nieziemsko czuły, że nie potrafiłam nawet powiedzieć słowa. Po prostu stałam i mu się przyglądałam. Uśmiechnął się delikatnie.
- Kochanie, dlaczego płaczesz?- wyszeptał, przytulając mnie do siebie.
- Ja… nie wiem. Bo cię uraziłam. Wyzwałam cię od durniów.- wyjaśniłam cicho. Zauważyłam, że nie ma na sobie koszulki i jeszcze bardziej się w niego wtuliłam.
- Ale to było kiedyś. Myślałaś, że nie wiedziałem jakie miałaś do mnie podejście? Dla mnie ważna była ta druga część wypowiedzi. Na serio, uważasz że jestem wspaniały?
Odsunął mnie lekko od siebie. Znów patrzyłam w jego oczy. Pocałowałam go delikatnie w szyję.
- Jesteś idealny.- szepnęłam.
Justin oparł się rękami o drzewo, do którego mnie uprzednio przycisnął.
- Uważam, że należy zapomnieć o zamierzchłej przeszłości. Możemy rozpamiętywać naszą pierwszą wspólną noc, kiedy to tak słodko spałaś ze mną w hamaku, a potem u mnie w pokoju. Możemy pamiętać nasz pierwszy pocałunek w deszczu albo galę, na której wyznałem ci miłość. A potem Wenecję i Nowy Jork. Możemy po prostu, zapomnieć o naszych początkach. No, prawie zapomnieć.- zachichotał.- Nasz pierwszy taniec w klubie chciałbym już na zawsze zachować w mojej głowie.
Zaśmialiśmy się.
- Kocham cię.- wyszeptałam.
- Ja ciebie bardziej, mała.- powiedział cicho i pocałował mnie, delikatnie głaszcząc mój policzek.
Jak zwykle, gest ten był przewspaniały. Kochałam całować jego pełne, malinowe wargi. Po prostu, kochałam go całego. I miałam pewność, że on czuje to samo. Mimo, że już kilka razy w to zwątpiłam, teraz nie miałam co do tego wątpliwości. Justin był moim pierwszym chłopakiem i byłam pewna, uczuć które do niego żywiłam.
- Justin, przysięgam ci tutaj i teraz, że nigdy nie pokocham nikogo, poza tobą.- wyszeptałam.
Chłopak uśmiechnął się delikatnie i zaczął całować mnie w miejscu skroni, policzków, szyi, nosa, kącików ust i żuchwy.
- I vice versa, Serena.- powiedział cicho.
Usłyszeliśmy chrząknięcie za sobą. Odwróciliśmy się, zmieszani. Stali tam już ubrani, Kate i Taylor. No cóż, dziewczyna miała bardzo rozczochrane włosy i raczej nie było sensu, pytać jej co się działo w namiocie. Justin złapał mnie za rękę, czule głaszcząc ją kciukiem. Kochałam gdy to robił, tak więc uśmiechnęłam się. Razem podeszliśmy do pozostałych.
- Na przyszłość, Kate nie jesteście sami.- upomniał ją Justin, a ja puściłam do niej oczko. Dziewczyna słodko się zarumieniła i połową siebie schowała za Taylora. Brunet tylko się zaśmiał i zaproponował zjedzenie czegoś. Uznaliśmy to za znakomity pomysł i rozpaliliśmy ognisko. Niestety, w samochodzie miałam tylko dwie paczki pianek, a chłopcy nic nie złowili. Tak więc, nie najadaliśmy się. Za to, uśmieliśmy do łez. W pewnym momencie, zaczęliśmy dość głupią dyskusję. A mianowicie, o swoich eks. Ja się nie odzywałam, bo nie miałam co wymieniać. Za to Kate i chłopcy aktywnie uczestniczyli w rozmowie.
- Ej Just, a pamiętasz Channel?- spytał nagle Tay, a Justin się rozmarzył. Kate szturchnęła mnie ramieniem. Popatrzyłam na nią. Miała zdezorientowaną minę.
- No jasne, trudno zapomnieć taką laskę. Ale twoja Miranda była sto razy lepsza.- stwierdził. I w tym momencie, obie uchwyciłyśmy mrugnięcie szatyna do bruneta. A więc, tak pogrywają. Spojrzałam na dziewczynę. Zrozumiała aluzję.
- Kurczę, Serena ty masz same ciacha w grupie.- stwierdziła, na co ja zachichotałam.- Widziałam ostatnio tego Roba, od którego notatki bierzesz. Niezły jest. Blondyn, a do tego…
- Te oczy.- dopowiedziałam.- Ale nic nie zaćmi twojego eks, jak on się nazywał… Matt chyba.
- Noo, ten to był niezły. A pamiętasz tego nachalnego, Patera? Myślałam, że go zabiję.- wyznała i przegryzła wargi.- Ej, chyba mam ich zdjęcia na telefonie. Czekaj.- wyciągnęła komórkę. Poudawała, że coś na niej pstryka i pokazała mi tapetę z kotkiem. Zrozumiałam, że chłopcy mają myśleć iż jest tam przystojniak bez koszulki.
- Boże, kiedy ty mu zrobiłaś to zdjęcie.- wybuchłyśmy śmiechem.- Ale ciacho. A te krople wody, spływające po jego brzuchu. Mrrr…
Wypchnęłyśmy śmiechem. Justin gwałtownie wstał i próbował wyrwać mi telefon. Podawałyśmy go sobie nawzajem, aż w końcu złapał go Taylor. I zmierzył nas wzrokiem. Mój chłopak do niego podszedł. Teraz oboje patrzyli na nas z nienawiścią. A my zwyczajnie się śmiałyśmy. Po chwili, chłopcy zaczęli do nas powoli podchodzić, ze złowieszczymi uśmiechami na twarzach. Zrozumiałyśmy, że przyszedł czas na nauczkę. Zaczęłyśmy więc uciekać. Obie w dwie różne strony.
Słyszałam jak Justin biegnie za mną, jednak co jakiś czas chyba się potykał, bo słyszałam pojedyncze przekleństwa. W pewnym momencie, stanęłam. Byłam sama, Justin gdzieś zniknął. Po prostu, panowała cisza. Poranne słońce przebijało się przez konary drzew. Oświetlało ściółkę leśną na prześliczny, radosny zielony kolor. Co jakiś czas, cień dawał przelatujący ptak.
Nagle poczułam jak ktoś składa pocałunki na moim karku. Odwróciłam się. Napotkałam malinowe usta mojego chłopaka. Wpiłam się nie mocno. Zaczęliśmy się namiętnie całować. Wylądowaliśmy razem na miękkiej ściółce. Justin podparł się rękami po obu moich stronach. Przeszedł do szyi. A ja powoli w tym czasie jeździłam rękami po jego torsie. Chłopak z łatwością poradził sobie z zamkiem od mojej sukienki i teraz całował mnie po brzuchu. Zatopiłam rękę w jego włosach i cicho westchnęłam.
Nagle usłyszeliśmy chlupnięcie wody. Domyśliliśmy się, że Kate i Tay są niedaleko . Z niechęcią, podnieśliśmy i ogarnęliśmy się. Justin objął mnie w talii i razem ruszyliśmy przez las, w stronę naszego samochodu.

23 „Na tym właśnie polega zaufanie.”

Starz w Nowym Jorku był jedną szansą na powtórzenie mojego sukcesu wydawniczego sprzed pięciu lat. Trwał tylko trzy dni. Mimo to, bałam się powiedzieć o nim Justinowi. Wiedziałam, że nie przyjmie tego najlepiej. Razem z Kate postanowiłyśmy mu w ogóle nie mówić. To była nasz słodka tajemnica. A mówić nasza, mam na myśli Taya. Więc tylko Justin nie wiedział. Boże, jak ja nienawidziłam czegokolwiek przed nim ukrywać!
- Kochanie, o czym myślisz?- spytał Justin, gładząc mnie po brzuchu. Rysował właśnie kółka wokół mojego pępka. Ubrana byłam w to. Leżeliśmy na łóżku w mojej sypialni.
Spojrzałam w jego oczy. Byłam taki szczęśliwy. Od kiedy tylko wróciliśmy z Wenecji, nie przestawał się uśmiechać.
- Nie przestajesz się uśmiechać.- stwierdziłam, odgarniając mu włosy z czoła.
- Bo jestem szczęśliwy. Mam przy sobie dziewczynę marzeń, która mnie kocha. Dlaczego miałbym się nie uśmiechać.- zaśmiał się, jakby na potwierdzenie swoich słów.
- Czuję się jak w Wenecji. Przy tobie wszystko wydaje się takie łatwe.- wyznałam, spuszczając wzrok. Przypomniał mi się mój staż. Może jednak powinnam mu powiedzieć…
- Kochanie…
- Lubię jak tak do mnie mówisz.
- A wiec, kochanie, jeszcze kiedyś gdzieś razem wyjedziemy.- powiedział, całując mnie po szyi.- Co powiesz na Miami?- spytał, na co ja zachichotałam.
- Potem o tym pomyślimy.- westchnęłam, obracając się w jego stronę.- Kocham cię, wiesz?
- Serio? A myślałem, że nienawidzisz.- powiedział i wpił się w moje usta. Ja zaśmiałam się i odwzajemniłam pocałunek. Justin jak zwykle zjechał do szyi, a ja zerknęłam na zegarek. Powinnam się już pakować.
- Justin, źle się czuję. Zostawiłbyś mnie samą?- spytałam, robiąc grymas zmęczenia na twarzy.
- Coś ci jest?- przyłożył mi rękę do czoła.
- Nic, tylko trochę mnie mdli.
- Och, no jasne. Jak ci się polepszy, to dzwoń. Niczego nie potrzebujesz?- spytał zatroskany. Widziałam tyle czułości w jego oczach, że aż mnie serce zabolało. Zrobiło mi się strasznie wstyd, że tak perfidnie go okłamuję.
- Nie. Spokojnie. Zaraz mi przejdzie. Potrzebuję odpoczynku.
- Dobrze. Zdrowiej, skarbie.
- Tą nazwę też lubię.- zaśmialiśmy się i już go nie było. Szybko skoczyłam do szafy i zaczęłam się pakować. Wrzucałam wszystko, jak najszybciej mogłam. Przed tym, zasłoniłam jeszcze rolety. Nie chciałam, by mój ukochany mnie podejrzał.
Po godzinie już byłam gotowa. Padłam na łóżko zmęczona.
- Spakowana?- spytała Kate, siadając obok mnie.
- Tak.- westchnęłam.
- Powiedziałaś mu już?- spytała, a ja pokiwałam przecząco głową.- Wiesz, że tak będzie jeszcze gorzej. Jeżeli cię kocha, to zrozumie.
- Dobra, zaraz z nim pogadam.- wyszeptałam, na co ona pokiwała z aprobatą głową. Nagle przyszedł do niej sms.
- Chyba już nie będziesz musiała.- powiedziała i pokazała mi telefon.
Wygadałem się. Sory. Już do was idzie. Tay
Cholera! Nie! Nie!
- Dobra, to ja idę.- powiedziała moja kuzynka i wyszła. Zostałam sama.
Zaczęłam nerwowo przechadzać się po pokoju. Nie mogłam się uspokoić. Bałam się. Przystanęłam przy oknie. Patrzyłam w niebo. Chmury powoli po nim płynęły.
- Dlaczego mi nie powiedziałaś?!- usłyszałam trzask drzwi, a potem jego głos.- Myślałem, że jesteśmy ze sobą szczerzy!
- Uspokój się, to tylko trzy dni.- wyjaśniłam, opanowanym tonem. Mimo, że chciało mi się krzyczeć.
- Jak mam być spokojny?! Ja bez ciebie godziny nie wytrzymuję!
- Trudno, jakoś dasz radę. Ten staż to dla mnie duża szansa. Może potem to wydawnictwo mnie wyda. Próbuję spełniać swoje marzenia.
- Możemy je spełniać razem. Jestem twoim chłopakiem. Tylko twoim i tylko do twojej dyspozycji. Powinnaś mi ufać. Wsparłbym cię.- był już o wiele spokojniejszy.- Musimy sobie ufać.
- A czy ty ufasz mi? Na jakiej podstawie mam sądzić, że tak. Skąd mogę wiedzieć, że w ogóle mnie kochasz?
- Na tym właśnie polega zaufanie. Wierzysz mi. Jeżeli mówię, że cię kocham, to to właśnie mam na myśli. Nie ufasz mi?- spytał, zakładając sobie ręce za głowę.
- Ja…
- Rozumiem. Wiesz co?! Jedź sobie do tego pieprzonego Nowego Jorku! Może poznasz tam sobie jakiegoś chłopaka!
- Zrywasz ze mną?- spytałam i odwróciłam się w jego stronę. Stał i patrzył na mnie ze smutkiem i wściekłością. Przeczesał ręką włosy i zagryzł wargi. Pokiwał twierdząco głową.
- Związek bez zaufania nie ma przyszłości.- stwierdził, po czym wyszedł. A ja wybuchłam głośnym płaczem. Chciałam by to usłyszał. Usłyszał jak cierpię. Nagle drzwi znów się otworzyły. Stał w nich znów Justin z miną męczennika. Odwróciłam się do okna. Zaczęłam ocierać łzy.
- Co tu jeszcze robisz?- spytałam cicho, wciąż drżącym głosem.
- Próbuję wciąż trwać przy dziewczynie, która kocham. Nie potrafię cię zostawić. I nienawidzę jak płaczesz. A już na pewno, przeze mnie.- westchnął i podszedł do mnie, Wiedziałam to, bo słyszałam jego kroki.- Musisz mi zaufać. I na przyszłość informować o takich wyjazdach, wcześniej.- Objął mnie od tyłu w talii i oparł swoja głowę na moim ramieniu.- Och, dlaczego ja nie umiem się na ciebie gniewać? Zrobiłaś ze mnie mięczaka.- zaśmiał się i odwrócił mnie w swoją stronę.- Kocham cię. I jeżeli tak mówię, to oznacza, że tak myślę.
- Wiem, ufam ci. Po prostu, bałam się twojej reakcji. Te trzy dni to chyba nie tak długo.- spuściłam wzrok.
- To bardzo długo. Przynajmniej dla mnie.- powiedział i mnie delikatnie pocałował.- Muszę iść, załatwić coś. Nie wyjeżdżaj, póki się ze mną nie pożegnasz. Okej?
- Jasne.
Pocałował mnie jeszcze krótko i wyszedł. Usiadłam na łóżku i uśmiechnęłam się do siebie. Ach, jak to możliwe że miałam takiego cudownego chłopaka? Był spełnieniem moich marzeń. Od naszego pierwszego spotkania, tak bardzo się zmienił. Wręcz nie do poznania. Dzięki temu, tak bardzo go pokochałam.
- Musimy już iść.- powiedział Taylor, wchodząc do mojego pokoju i biorąc moje bagaże.
Jechaliśmy w ciszy. Ciekawa byłam, czy zdążę się jeszcze pożegnać z Justinem.
Na lotnisku jak zwykle kręciło się pełno ludzi. Obwieszczono, że pasażerowie mojego lotu muszą się zgłosić do odprawy.
- Nie ma Justina.- stwierdziłam cicho.
- Przyjdzie.- pocieszyła mnie Kate.- Dobra, na nas już czas. Baw się dobrze i nie poznawaj żadnego nowojorczyka.
- Jasne.- przytuliłam ją. Podeszłam do Taylora.- Opiekuj się nią, mięśniaku.- i też się przytuliliśmy.
Spojrzałam tęsknie w stronę wejścia na lotnisko. Justina nie było. Może zapomniał, o której mam lot. No trudno. Popatrzyłam na przyjaciół, uśmiechnęłam się do nich i poszłam, wraz z moją torbą na ramieniu, w stronę odprawy. Nagle ktoś złapał mnie za rękę. Spojrzałam na tą tajemniczą osobę i uśmiechnęłam się.
- Obiecałaś, że beze mnie nie pojedziesz.- powiedział.
- No. To chyba czas, by się pożegnać.- powiedziałam, a on się zaśmiał
- Jadę z tobą, głuptasku.- stanął, zatrzymując tym samym mnie.- Nie pozwolę byś była sama w tak dużym mieście.- pocałował mnie w kącik ust.- Idziemy?
- Tak, ale… strasznie się cieszę, Justin. Ale nie jest to dla ciebie problem?
- Nie, no jasne że nie. Kocham cię i chcę tam wspierać. Jasne?
- Jak słońce.- pocałowałam go delikatnie.- Kocham cię.
- Już drugi raz mi to dziś mówisz. Mimo to, zawsze miło usłyszeć.- stwierdził i pociągnął mnie w stronę terminala.

22 "Dzięki, jesteś kochana. Już nie jesteś przyjaciółką ,ale siostrą"

Obudziłam się na łóżku leżałam tam sama, pewnie wszyscy już wstali. Spojrzałam na zegarek była 8:15, tak wcześnie. Spojrzałam na balkon i ujrzałam Serene śpiącą na hamaku więc gdzie są chłopcy. Wstałam i o coś się popchnęłam był to Tay. co on robił na ziemi i smacznie kimał? No to fajnie musiałam go zepchnąć a Justin? Leżał po drugiej stronie i tak że spał . No pięknie wstałam sama, dobra trzeba coś zrobić. Postanowiłam się ubrać, wzięłam rzeczy z walizki i poszłam do łazienki. Właśnie się w to ubierałam, gdy miałam na sobie spodnie a bluzki jeszcze nie. Ktoś zapukał i powiedział:
-Mogę wejść.-Usłyszałam wspaniały męski głos, to był on Tay.
-No dobra.-Podeszłam i otworzyłam drzwi.
-Ło, mogłaś powiedzieć ,że jesteś w staniku.-Oznajmił nieco skrępowany.
Podszedł do mnie i pocałował w szyje, oparłam się o ścianę a on nade mną. Całował mnie po szyi i zeszedł niżej.
-Czekaj, stop. Słyszysz Justin i Serena się obudzili.
Powiedziałam i go odsunęłam.-Wyjdź teraz szybko, potem ja za jakieś 10 min.
I go wypchnęłam z łazienki. Za parę minut wpadła do mnie Serena obserwując mnie podejrzanie:
-Co ty tu z nim robiłaś, i jak długo?
-Przez około 10 min. i całowaliśmy się.-Oznajmiłam spokojnie.
-To dlaczego nie masz bluzki.-Popatrzyła na mnie, czułam się zażenowana.
-Bo jej nie zdążyłam ubrać jak wszedł.
-Na pewno.
Spojrzałam na mnie obwiniającym spojrzeniem.
-Przecież mam 18 lat ,mogę robić co chcę.-Powiedziałam , nieco zła.
-No masz ale nie chce żebyś popełniła jakąś gafę nie z tym kim chcesz.-Powiedziała opiekuńczym tonem. Już nie byłam na nią zła, traktowałam ją jak siostrę.
-Dzięki, jesteś kochana. Już nie jesteś przyjaciółką ,ale siostrą.-Powiedziałam i ją przytuliłam. Łzy popłynęły nam z oczu, to było takie piękne.
-Mogę się ubrać, bo w pokoju siedzi dwóch chłopaków.
-Dobrze.
Serena ubrała to , wyglądała ślicznie. Ja ubrałam jeszcze bluzkę i spięłam włosy w koczka ale puściłam jedno pasemko po prawym boku. Obydwie gotowe wyszłyśmy oni leżeli na łóżku i na nas czekali. Najpierw do łazienki poszedł Tay , potem Bieber. Obydwoje gotowi, zaprosili nas na obiad. Zaprowadziliśmy tylko jeszcze walizki do samolotu i poszłyśmy do najlepszej restauracji. W niej zamówiliśmy spaghetti i wino. Smakowało wspaniale. I dwaj Włosi cały czas się nam przyglądali i szeptali że jesteśmy z Sereną piękne. Podpowiedziałam Justinowi żeby pocałował Serene, bo ci dwaj francuzi się na nas gapią. On posłusznie mnie posłuchał, Pocałował ją w usta, ale ta namiętność, wyglądali tak wspaniale a w tym pocałunku aż było widać tą ich miłość. Po udanym obiedzie pochodziliśmy jeszcze po Wenecji było tam pięknie, zrobiliśmy sobie zdjęcie w czwórkę na romantycznym tle. Ja siedziałam na kolanach Taya i się całowaliśmy, a Serena z Justinem obejmowali się i zatapiali w sobie wargi. Zdjęcie od razu dostaliśmy, 4 egzemplarze dla każdego po jednym, oprawię sobie w ramkę i powieszę. Spacerowaliśmy jeszcze chwilę, i postanowiliśmy iść do samolotu. Trzeba było się pożegnać z tą piękną Wenecja i wspaniałymi gondolami, miłymi przeżyciami związanymi z tym miastem. Jak trudno było się z nią rozstać, na ale. Powędrowaliśmy do samolotu, kilka minut po dotarciu wystartowaliśmy. Na początku wszyscy razem siedzieliśmy i rozmawialiśmy o naszych przeżyciach, Potem Justin z Sereną poszli do jakuzi my zostaliśmy i delektowaliśmy się winem.
-Jak ci się podobał nasz wypad do Wenecji?-spytał Tay.
-Było bardzo miło i romantycznie a ci się podobało?
-Tak, a szczególnie ten poranek w łazience.-Odpowiedział łobuzerce
-Może pójdziemy do nich się wykąpać w jakuzi?-zaproponowałam.
-Z chęcią tylko się przebiorę.
Poszłam do toalety w samolocie i przebrała się w ten kostium . I poszłam do kabiny z jakuzi, jeszcze nie weszłam ale już słyszałam szepty młodej parki, zajrzałam tam i zobaczyłam że...
Serena leży na Justinie, on ją chyba trzymał za pośladki i się namiętnie całowali. Ona odchyliła głowę do tyłu a on ją całował po szyi schodził coraz niżej aż zanurkował. Postanowiłam interweniować , nie chciałam aby Serena popełniła jakąś głupotę. Weszłam tam , ona od razu wstała miała na sobie ten sirój , on za to wynurzył się z pod wody i także wstał. Tay dołączył do mnie i obydwoje weszliśmy siadając po między nimi.
-Postanowiliśmy do was dołączyć, przeszkodziliśmy w czymś?-Spytałam udając że nic nie widziałam
-Tak.-odpowiedział Justin.
-Nie.- zaprzeczyła Serena.
Potem siedzieliśmy już w milczeniu, Tay z tej nudy zaczął bawić się kosmykami moich włosów. Ja pochyliłam się nad nim i go namiętnie pocałowałam, ten pocałunek nie trwał długo bo przyszedł ktoś z obsługi i oznajmił że za jakieś 20 minut będziemy na miejscu. Byłyśmy już w domu u siebie w swoim mieście. W domu obydwie poszłyśmy do siebie, ale po kilku minutach postanowiłam zobaczyć co u Sereny. Siedziała na łóżku i rozmyślała. Wytłumaczyłam jej dlaczego weszłam i ją przeprosiłam, znowu się popłakałyśmy. Nagle zadzwonił telefon Sereny, jakiś nie znany numer odebrała:
-Dzień dobry, tak to ja.
-Naprawdę ,Jest, super .dziękuje.-Skończyła rozmowę i zaczęła piszczeć i skakać.
-Co się stało?-spytałam...

21 „Możemy z wami spać, bo u nas są mrówki?”

Patrzyliśmy jak razem biegną, trzymając się za rękę. Postanowiliśmy ich nie gonić. Popatrzyłam na Justina. Ten przegryzł seksownie wargę i pociągnął mnie w stronę jakieś ciasnej uliczki. Była ona bardzo wąska, więc musieliśmy iść gęsiego. Jak się okazało, na końcu niej była tylko ściana. Justin przycisnął mnie do niej i zaczął namiętnie całować. Och, było to prze romantyczne. Oderwałam się do niego i pociągnęłam go w stronę drogi głównej.
Z torby wyciągnęłam aparat i poprosiłam jakiegoś turystę by zrobił nam zdjęcie. On się zgodził. Stanęliśmy na tle kolorowej kamienicy. Justin na początku uśmiechał się, jednak potem szybko zmienił pozycję, tak że teraz całował mnie w policzek. Odebrałam aparat i pobiegliśmy razem. Ciągle cykaliśmy sobie fotki i całowaliśmy się. Ani razu nie puściłam jego ręki. Czułam się przy nim tak cudownie. Chłopak cały czas mnie rozśmieszał. Nagle zrobiłam się strasznie głodna, więc poszliśmy do najbliższej restauracji. Zamówiliśmy sobie po spaghetti i zjedliśmy je, ciągle się z siebie naśmiewając. Szatyn jak zwykle, uparł się że zapłaci. No cóż…
Do hotelu wróciliśmy, jak już zdążyło się trochę ściemnić. W windzie Justin zaczął mnie namiętnie całować.
- Zawsze chciałem się całować w windzie.- wyszeptał w moje usta.
- Ja też i nie udawaj, że nigdy tego nie robiłeś.- skarciłam go i powróciłam do całowania.
- Szybki numerek, a całowanie to co innego.- wyszeptał i znów chciał mnie pocałować, jednak ja się od niego odsunęłam. To co powiedział, skutecznie mnie obrzydziło. Po za tym, myśl że robił to z inną, sprawiała mi mały ból. Gdy winda stanęła, lekko zdenerwowana, wyszłam z niej. Otworzyłam pokój i rzuciłam się na łóżku. Justin zrobił to samo. Oparł się na łokciu i zaczął na mnie patrzeć.
- Przepraszam.- wyszeptał i odgarnął mi włosy z czoła.
- Nie masz za co.- powiedziałam i popatrzyłam na niego.- Powinnam pogodzić licznymi dziewczynami, z którymi wcześniej spałeś. To część twojej przeszłości.- pocałowałam go w szyję.- Zakochałam się w takim Justinie i takiego Justina muszę zaakceptować.- dodałam, na co on uśmiechnął się.
Położył się na mnie.
- Pamiętam, że kiedyś skończyliśmy w takiej pozycji.- szepnął, na co ja przewróciłam go na plecy, tak że teraz to ja byłam na nim.
- Nie, to ja byłam na górze.- po czym powiedziawszy, pocałowałam go namiętnie. Ręce Justina jak zwykle wylądowały na moich pośladkach, co jeszcze bardziej mnie nakręciło. Chłopak przewrócił mnie. Znów to on był na mnie. Włożył mi ręce pod sukienkę i zaczął dotykać mojego brzucha. Ja robiłam to samo z nim, co widać mu się podobało. Po chwili, sukienka leżała gdzieś w kącie. Justin patrzył na mnie zafascynowany.
- Jesteś idealna.- wyszeptał i znów wpił się w moje wargi. Przed tym jeszcze, ściągnęłam mu koszulkę. Zaczęłam dobierać się do jego spodni. Odpięłam już pasek i właśnie miałam się zająć rozporkiem. On odpinał zapięcie mojego stanika. Całował właśnie mój dekolt, gdy usłyszeliśmy pukanie.
- To my, możemy wejść?- za drzwiami stała zapewne Kate z Taylorem. Justin wstał ze mnie i podał mi sukienkę.
- Kurde, teraz kiedy mam na ciebie taką ochotę.- powiedział, zakładając koszulkę. Uśmiechnęłam się do niego i narysowałam palcem serduszko na jego mięśniach brzucha.
- Poczekaj jeszcze trochę.- wyszeptałam i pocałowałam go. Podeszłam do drzwi i otworzyłam je. Wpuściłam przyjaciół do środka.
- Co się działo na tym łóżku?! Wierciliście się na nim czy co?!- spytała zdziwiona Kate, patrząc to na mnie, to na Justina.
- Nie, ale mogliśmy.- powiedział cicho Justin, tak że chyba tylko ja usłyszałam. Zachichotałam i włożyłam rękę do tylnej kieszeni jego spodni. Przegryzł wargę.
- Mamy karty i pomyśleliśmy, że moglibyśmy zagrać. To lepsze od siedzenia samotnie w pokojach.- stwierdził Taylor.
- Jasne, tylko się przebiorę.- powiedziałam, po czym poszłam do łazienki. Ubrałam to ( bez butów). Oni siedzieli już na balkonie i o cos się kłócili. Dołączyłam do nich.
- Serena, oni chcą grać w rozbieranego pokera! A my przecież nie umiemy- powiedziała Kate, mrugając do mnie okiem. Tak naprawdę w pokera gram od zawsze. Nauczył mnie tato, kiedyś. I jeszcze nigdy nie przegrałam.
- Dziewczyny, nie bójcie się. Nauczycie się w czasie gry.- powiedział Taylor.
- Ale będziemy nagie!- krzyknęłam, wnerwiona.
- Dla nas to lepiej.- stwierdził Justin i mrugnął do mnie.
No i zaczęło się. Graliśmy dziewczyny na chłopców. Pierwszą kolejkę tak dla niepoznaki, przegrałyśmy my. Ściągnęłyśmy bluzki. Jacyś włosi z dołu zaczęli gwizdać i coś krzyczeć. Kate przetłumaczyła, że mówili iż jesteśmy bardzo ładne i pytali, czy nie poszłybyśmy z nimi na kolację. Justin i Taylor zareagowali od razu. Mój chłopak usiadł obok mnie i zaczął mnie całować po szyi.
- Co powiesz, żeby po tej grze zaszaleć?- wyszeptał mi do ucha, na co ja zachichotałam.
- W twoich marzeniach.
Zerknęłam na Taylora i Kate. Oni całowali się w najlepsze.
- Dobra, ludzie! Koniec. Dajcie się nam odegrać!- rozkazałam i powróciliśmy do gry.
Chłopcy byli zaskoczeni. Nie mogli pojąć jak to możliwe, że tak szybko nauczyłyśmy się takich ruchów. Ach, ojcowska szkoła! Po kilki partyjkach, chłopcy siedzieli już w samych bokserkach. Ach, widziałam jak Kate co chwila zerka na Taya. Zresztą, ja nie byłam lepsza w stosunku do Justa.
- Dobra, laski. Przyznać się, skąd umiecie tak grać?- spytał Justin, śmiesznie podnosząc jedną brew do góry.
- Gram od kiedy nauczyłam się chodzić. Jeszcze nigdy z nikim nie przegrałam. Z wyjątkiem mojego ojca, zawodowego gracza.- zaśmiałam się.- Ale jak to mówią, ten kto ma szczęście w kartach, nie ma go w miłości.- wyznałam i wstałam.- Dobra, ubierajcie się. Bo te napalone włoszki do końca wieczoru będę pod naszym balkonem koczować.
Ubrałam bluzkę i sięgnęłam po telefon. W Los Angeles było teraz południe (dop. aut. nie wiem czy jest taka różnica, tak sobie wymyśliłam). Musiałam zadzwonić do Roberta. Chodził ze mną do grupy na studiach. Chciałam się spytać o notatki.
- Hej, Rob. Co u ciebie?- spytałam jak najmilszym głosem. Chłopak w słuchawce, zaśmiał się.
- Dobra, czego chcesz?- spytał pogodnym tone[*] m.
- Masz notatki z ostatniego wykładu? Wiesz, nie było mnie.
- Jasne i zapewne chcesz bym ci pożyczył notatki.- powiedział i dobrze wiedziałam, że podniósł obie brwi.
- Jakbyś mógł.- wyprosiłam.
- No jasne, dla takiej ślicznotki wszystko.
- Aww!- zapiszczałam.- Dzięki, jesteś kochany. To pa. Wyślij mi je emailem.
- Dobra, pa.
Rozłączyłam się i włożyłam komórkę do torby. Poczułam jak Justin obejmuje mnie w talii. Jak zwykle, był przy tym bardzo delikatny.
- Kto jest kochany?- spytał.
- Ty najbardziej.- odpowiedziałam i zachichotałam.- Robert, bo pożycza mi notatki z wykładu.- odwróciłam się do niego i zarzuciłam mu ręce na szyję.
- Ale jestem zmęczony.- ziewnął.
- Och i bądź tu człowieku romantyczny.- zaśmiałam się i wzięłam piżamę do ręki.- Idę się myć.
- Mogę z tobą?- spytał z nadzieją.
- Tak, ale kąpiemy się w bieliźnie.- rozkazałam.
- Dobre i to.- posłał mi promienny uśmiech.
Stanęliśmy pod prysznicem. Ciepła woda obmywała nasze ciała. Jak zwykle, zaczęliśmy się całować. Nałożyliśmy sobie na dłonie trochę żelu zapachowego do mycia i zaczęliśmy go na sobie rozsmarowywać. Oczywiście, nie dotykaliśmy miejsc intymnych. Nie byłam na to jeszcze gotowa. Przyjemny aromat otulał nasze ciała. Piana była miękka i śliska, więc nasze ręce błądziły po ciałach. Justin przycisnął mnie do ściany i wciąż namiętnie całował. Objęłam go nogami. Poczułam coś twardego w okolicy brzucha i był to dla mnie znak, że na dziś koniec.
- Justin, wyjdź. Muszę się przebrać.- wyszeptałam w jego usta.
- Ale teraz?- spytał, wskazując ręką na swoje przyrodzenie.
- Tak, właśnie teraz. Wyłaź.
Posłusznie opuścił kabinę. Ja też to zrobiłam i ubrałam się w taką koszulę nocną. Mokre włosy pozostawiła rozpuszczone. Powoli wyszłam z łazienki.
Justin leżał na łóżku, ubrany w same spodnie od piżamy. Położyłam się obok niego. Od razu mnie objął.
- Musisz zawsze być taka seksowna?- spytał, na co ja zaśmiałam się.
- Jestem taka dla ciebie.
- Chyba po to, by mnie torturować. Wiesz, jak się muszę hamować.
I wtedy przypomniało mi się to co widziałam w pokoju gościnnym, w noc urodzin Kat. Zaśmiałam się.
- Co?- spytał Justin.
- Nic, przypomniały mi się urodziny Kate. Jak ty i Georgina… No wiesz.- zaśmiałam się, a on zarumienił.
- Ale… ty…? Nic nie widziałaś, prawda?- spytał, nie patrząc na mnie.
- Nie, masz niezły refleks. Ale te twoje jęki mnie rozwaliły.- zaśmiałam się.
- Byłem pewien, że to ty. Naprawdę…
- Nie tłumacz się. Spokojnie, Nie rozmawiajmy już o tym, bo mnie to obrzydza.- powiedziałam, po czym wpiłam się jego słodkie wargi. Nagle usłyszeliśmy pukanie. Krzyknęliśmy „proszę” i do środka wgramoliła się nasz słodka parka.
- Możemy z wami spać, bo u nas są mrówki?- spytała Kate. Po chwili już wszyscy się cisnęliśmy na jednym łóżku. Było mi strasznie nie wygodnie, bo Taylor wbijał mi łokieć w bok. Zdenerwowana, wstałam.
- Gdzie idziesz, kochanie?- usłyszałam głos Justina.
- Na hamak.- wyjaśniłam, biorąc koc.
I tak, zasnęłam na hamaku. Co za poniżenie!